Zmarł nasz brat Andrzej Zieliński

Biogram

Andrzej Zieliński urodził się 23 października 1958 roku w Tuchowie, województwo małopolskie, w robotniczej rodzinie Henryka i Anieli z domu Zawiślańska. Ochrzczony został 9 listopada tego roku w parafii św. Jakuba Apostoła w Tuchowie. W swej rodzinnej miejscowości ukończył szkołę podstawową, a w Bobowej Średnie Studium Technologii Drewna, gdzie przygotowywał się do pracy stolarza. Praktykę stolarską odbył w Zakładzie Stolarsko-Ślusarskim w Tuchowie.

Odpowiadając na głos powołania wstąpił do nowicjatu karmelitów bosych w Czernej. W prośbie o przyjęcie pisał:

Chcę poświęcić się bez reszty Bogu i ludziom, chcę głębszego poznania i służenia Bogu Trójjedynemu, który jest Miłością, a także zawierzenia bez reszty Matce Bożej Niepokalanie Poczętej.

Podczas obłóczyn w dniu 12 września 1992 roku otrzymał habit zakonny oraz imię brat Andrzej od Trójcy Przenajświętszej. Nowicjat zakończył złożeniem pierwszej profesji 12 września 1993 roku. Profesję uroczystą złożył 13 września 1998 roku.

Posługę zakonną pełnił w kilku klasztorach: w Czernej, Krakowie, Munster (USA), Lublinie, Przemyślu i Zawoi. Przełożeni powierzali mu obowiązki ogrodnika, furtiana, zakrystiana, introligatora w drukarni karmelitańskiej oraz krawca. Kilka lat temu rozpoczął swą drogę krzyżową spowodowaną problemami zdrowotnymi i koniecznością częstych dializ. Cierpienie i wynikłe stąd trudności znosił z prostotą i pogodą ducha, z charakterystycznym dla siebie uśmiechem. Zmarł 29 lipca 2024 roku w szpitalu w Suchej Beskidzkiej.

o. Jerzy Zieliński OCD
Sekretarz Prowincji

Wspomnienie o bracie Andrzeju

Dziś, 29 lipca 2024 roku zmarł brat Andrzej Zieliński, karmelita bosy posługujący przez wiele ostatnich lat w naszej parafii pod wezwaniem św. Józefa w Zawoi Zakamień.

My, parafianie, wspominamy Go jako cichego, zawsze uśmiechniętego i spokojnego zakonnika. W zawojskiej parafii przebywał kilkakrotnie, w czasie pierwszych pobytów dał się poznać jako wytrwały racjonalizator, z głową zawsze pełną pomysłów. Z biegiem lat kłopoty zdrowotne wyhamowały jego zapał, ale nie do końca.

Ostatnie lata naznaczone były u naszego brata Andrzeja cierpieniem, pobytami w szpitalu i wyjazdami na dializy, jednak cierpienia nie zmogły jego pogody ducha. Nadal krzątał się wokół klasztoru, spotkać go można było w kotłowni, przy pile tarczowej czy łopacie, ale najczęściej widoczny był w prezbiterium, gdy przygotowywał ołtarz i paramenty liturgiczne do Mszy Świętej albo po prostu skupionego i zatopionego w modlitwie w ławce przed ołtarzem.

Przechodząc wśród wiernych i zbierając ofiarę zawsze znalazł dla każdego uczestnika Mszy Świętej ciepły uśmiech. Teraz już wolny od cierpienia i bólu czeka na nas w domu Ojca Niebieskiego.

Bracie Andrzeju, będzie nam Ciebie brakowało.

za: dumanie.pl