Karmelitanki bose

Życie w duchu św. Teresy od Jezusa

Św. Teresa, wchodząc w proces nawrócenia, chciała życia bardziej radykalnego. Pragnęła bezgranicznego oddania Bogu, w miłości, która jest gotowa przejść przez śmierć, by móc zbliżyć się do Ukochanego Pana. Klasztor miał być miejscem wewnętrznej przemiany. Duchowa intuicja podpowiedziała jej, jak połączyć wiele ważnych elementów tradycji monastycznej z jej osobistym doświadczeniem. Dzięki temu mniszki w założonych przez nią domach żyły zanurzone w kontemplacji Chrystusa, równocześnie dbając o siostrzane relacje. Choć życie w Karmelu jest wymagające, nie opiera się na logice surowych wymagań i bezwzględności. Przeniknięte jest raczej logiką przyjaźni, gdzie życzliwość i otwartość na drugiego człowieka staje się potwierdzeniem autentyczności modlitwy.

Modlitwa

Modlitwa jest powołaniem karmelitanek bosych. Przez modlitwę posługują ludziom, wspomagają Kościół, podtrzymują prezbiterów, misjonarzy, teologów. Sercem trwają przy cierpiących, niewierzących, zrozpaczonych i zagubionych. Same przechodzą przez wiele prób i zmagań, by inni otrzymali łaskę nadziei i odnalezionego światła. Modlitwa nie jest jednak jedynie służbą czy zadaniem. Jest przede wszystkim spotkaniem z Bogiem, który nas kocha miłością wierną, przebaczającą, pełną miłosierdzia. Jest wchodzeniem w zażyłość z Nim, trwaniem w Jego bliskości, wsłuchiwaniem się w Jego Słowo, wpatrywaniem się w Jego spojrzenie. To czas działania Ducha Świętego w nas. Jest to również czas konfrontacji z własną słabością, ograniczeniami, wewnętrzną pustką i ciemnością. Poznawanie Boga i samego siebie to proces bolesny, paschalny. Ale to jedyna droga, by dotrzeć do źródła i pić wodę żywą, płynącą z najgłębszych pokładów naszego wnętrza. Całe życie staje się modlitwą. Karmelitanka bosa dąży do cichej, prostej, pełnej miłości kontemplacji, wierząc, że przeciera szlak innym. Wiele świętych karmelitanek potwierdza, że jest to droga pewna. Teresa z Lisieux, Elżbieta od Trójcy Świętej, Mała Arabka, Teresa Benedykta od Krzyża – by wymienić tylko te powszechnie znane… One przypominają, że w centrum nie stoi doświadczenie człowieka, ale Osoba Chrystusa. Dla tej relacji warto pozostawić wszystko.

Życie we wspólnocie

Klasztory karmelitanek bosych to szczególna przestrzeń milczenia, samotności, oddzielenia od świata. To miejsca pielęgnowania duchowości, a jeszcze bardziej – podejmowania życia Ewangelią. Fundamentem modlitwy jest pokora, wewnętrzna wolność, miłość we wspólnocie. A wszystko dokonuje się w klimacie rodzinności i akceptacji tego, co ludzkie. Św. Teresa od Jezusa we współpracy ze św. Janem od Krzyża otworzyła dla swoich córek bramy mistyki. Jednak mniszki ukryte za kratą zanurzone są w zwyczajności, ubóstwie i ciszy. Radość i łagodność serca, które dzięki modlitwie wyzbywa się twardości i roszczeń, to dowód życia charyzmatem Karmelu.