Wzgórza Karmelu

Miejsce karmelitańskich początków

Karmel to pasmo zalesionych i pokrytych winnicami wzgórz w Izraelu, zbudowane z wapieni kredowych, ciągnące się na południowy wschód od Hajfy. Najwyższe wzniesienie – 528 m n.p.m. W starożytności poświęcone Baalowi, potem Jehowie (Jahwe), a w czasach rzymskich Jowiszowi (Jupiter). Według Starego Testamentu było to miejsce modlitwy proroka Eliasza. Od początku chrześcijaństwa ulubione miejsce przebywania pustelników.

Naturalne piękno pasma Karmelu od niepamiętnych czasów inspirowało wyobraźnię tych, którzy się zeń spotkali. Gdy prorok Izajasz wypowiadał błogosławieństwo nad krainą judzką, przyodział ją „chwałą Libanu, pięknem Karmelu i Saronu” (35, 2). Gdy autor Pieśni nad pieśniami wychwalał piękno swojej umiłowanej, wyznał: „Głowa twa wznosi się nad tobą jak Karmel” (7, 6). Gdy naród wybrany stracił swą polityczną niezależność i upadł moralnie oddając się bałwochwalstwu, ten jego smutny stan prorocy porównali do utraty naturalnego piękna przez Karmel, do jego całkowitego ogołocenia (Iz 33, 9). Takie zestawienie było całkowicie usprawiedliwione. Na wiosnę niewielkie polanki, winnice, gaje oliwne, głębokie jary i uskoki skalne Karmelu eksplodują kolorami kwiatów, świeżą zielenią traw, krzewów i drzew, które wspaniale współgrają z bielą wapiennych skał. Właśnie ze względu na te charakterystyczne cechy wzgórza otrzymały nazwę „karmel” – ogród, winnica.

Satelitarna fotografia przedstawia łańcuch wzgórz Karmelu i rozrastające się na jego północnych zboczach miasto Hajfę. To miejsce, gdzie w XIII wieku narodził się zakon karmelitański.