Modlitewna flota

Są takie modlitwy ustne, które odmawiamy codziennie, to oczywiście modlitewny duet Ojcze, nasz i Zdrowaś, Maryjo. W jednym ze swoim poematów francuski pisarz Charles Pégui porównał te modlitwy przez wieki zanoszone przez chrześcijan,  do morskiej floty atakującej królestwo Boże. Ustawione w szyku bojowym, jak taran modlitwy Pater noster rozrywają fale sprawiedliwości Bożej, a za nimi w drugim rzędzie modlitwy Ave Maria ukryte pod białymi żaglami, są jak niewinne, pokorne gołąbki zachwycające serce Boga.

Choć znamy te modlitwy na pamięć, potrafimy je w każdym momencie wyrecytować, to potrzeba nam od czasu do czasu zatrzymać się nad ich głęboką treścią, rozważyć zdanie po zdaniu, słowo po słowie. I takie rozważanie proponuje nam o. Paweł Hańczak OCD, w „Małym komentarzu do modlitwy Zdrowaś, Maryjo”.  Nie brak w nim karmelitańskiej wrażliwości, bo autor bardzo często odwołuje się do naszej tradycji, która przecież ściśle łączy szkaplerz z różańcem.

„Zdrowaś, Maryjo”. Te słowa, które powtarzamy po wielokroć, odmawiając różaniec, stają się często monotonne, bezwiedne, rutynowe. Niekiedy wypowiadamy je raz za razem, nie rozumiejąc do końca ich sensu. Sami potocznie mówimy, że odmawiamy kolejne „zdrowaśki”. Za radą św. Teresy od Jezusa dobrze sobie uzmysłowić, co one oznaczają i jak dotrzeć z powierzchni tych słów aż do ich głębi. A zatem jaki sens jest w nich ukryty? Co tak naprawdę mówimy wargami, wymawiając te proste słowa: „Zdrowaś, Maryjo”? Wydaje się, że po prostu: Witaj, bądź pozdrowiona, Maryjo. Te słowa anioła przypominają powitanie drugiej osoby, którą ktoś zna najpierw trochę, jak sąsiada czy znajomego, a później styka się z tą osobą bliżej, bardziej ją rozumie i lepiej poznaje. Słowa powszechne, codzienne, potoczne, wypowiadane wciąż do kogoś z naszego otoczenia. W rzeczywistości jednak, jeśli się nad tym zastanowimy, to są słowa, które wprowadzają nas w relację z drugą osobą, a tą osobą jest Maryja. Witaj, Maryjo: witaj, moja Matko; witaj, Siostro; witaj, Pani; witaj, Królowo; witaj, Przyjaciółko…

o. Piotr Hensel OCD