Nowa Czcigodna karmelitanka bosa

Jak podało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej, 22 stycznia 2026 r., podczas audiencji udzielonej prefektowi Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, kard. Marcello Semeraro, Ojciec Święty Leon XIV zatwierdził dekrety dotyczące sześciu spraw beatyfikacyjnych, w tym dekret heroiczności cnót Służebnicy Bożej m. Marii Immakulaty od Trójcy Przenajświętszej (Marii Giseldy Villela), mniszki profeski karmelitanki bosej, fundatorki i przeoryszy klasztoru pw. Świętej Rodziny w Pouso Alegre w Brazylii. Od tego momentu Słudze Bożej przysługuje tytuł Czcigodnej (Venerabilis) i do jej beatyfikacji brakuje tylko zatwierdzenia cudu.

Maria Giselda Villela urodziła się 12 stycznia 1909 roku i wczesne dzieciństwo spędziła w mieście Maria da Fé, gdzie jej ojciec współpracował z proboszczem i byłnazywany jego „prawą rękę”. Wychowywana w domu w wierze chrześcijańskiej, ukończyła naukę w kolegium w Gap, prowadzonym przez Siostry Opatrzności Bożej. Od dzieciństwa cierpiała na schorzenie nogi, które nie ustępowało pomimo interwencji chirurgicznych. Znosiła tę chorobę aż do śmierci, z okresowymi nawrotami, bólem i obrzękiem kończyny dolnej. W dniu 29 listopada 1930 roku wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w Campinas (San Paulo), gdzie 13 kwietnia 1932 roku złożyła śluby czasowe, a trzy lata później śluby uroczyste. 8 grudnia 1939 roku mogła radować się ze święceń kapłańskich swojego rodzonego brata Gabriela, redemptorysty. Pełniła w klasztorze w Campinas posługępodprzeoryszy i w grudniu 1942 roku stanęła na czele grupy założycielskiej nowego klasztoru w Pouso Alegre. Jako przeorysza nowej wspólnoty, wierna eklezjalnemu wymiarowi charyzmatu terezjańskiego, organizowała czuwania modlitewne z siostrami i osobami świeckimi w intencji światowego pokoju (trwała druga wojna światowa), i zadbała o to, by klasztor, poświęcony Świętej Rodzinie, stał się oazą duchowego wsparcia dla rodzin miasta. Później, gdy św. Jan XXIII zwołał Sobór powszechny i poprosił klasztory kontemplacyjne o modlitwę w jego intencji, w czuwaniach modlitewnych organizowanych przez klasztor wypraszano światło Ducha Świętego dla ojców soborowych.

M. Maria Immakulata wyróżniała się zawsze troską o życie duchowe wspólnoty i angażowała się w roztropne wprowadzanie w życie reformy soborowej, pozostajac w ustawicznym dialogu z Przełożonym Generalnym Zakonu, zwłaszcza w kwestii „aggiornamento” konstytucji zakonnych, wspomagajac w tym dziele inne brazylijskie klasztory karmelitanek bosych. Nadto przyjmując apel prowincjała i biskupa diecezjalnego, w lutym 1985 roku zgodziła się na podjęcie przez klasztor fundacji w Campos, mieście oddalonym o 650 km od Pouso Alegre, stolicy diecezji rozdartej schizmą arcybiskupa Marcela Lefebvre'a. Mniszki wspólnoty, ciesząc się licznymi powołaniania, poparły kolegialnie tę inicjatywę i 23 sierpnia 1986 r. dziewięć z nich udało się na nową fundację (6 profesek uroczystych, 2 nowicjuszki i jedna siostra zewnętrzna). Sama zaś m. Maria Immakulata musiała się poddać operacji chrurgicznej i długo przebywała w szpitalu w Rio de Janeiro z powodu choroby nowotworowej.

Ostatnie 2 lata swego życia, pozotając ciągle przeoryszą, m. Maria Immakulata przeżywała w posługiwaniu siostrom i omadlaniu spraw Kościoła i Zakonu, ofarujac w tej intencji także swoje cierpienia i krzyż choroby. Otrzymawszy sakrament chorych z rąk swego rodzonego brata redemptorysty, otoczona siostrami, którym udzieliła ostatniego błogoslawieństwa, zmarła 20 stycznia 1988 r., a jej pogrzeb przerodził się w manifestację wiary w tajemnicę świętych obcowania. Obecnych było dwóch biskupów, liczni kapłani i tłum wiernych. Homilię wygłosił o. prowincjał, podkreślając miłość m. Marii Immakulaty do Kościoła i do Zakonu, za przykładem św. Teresy od Jezusa.

Rozpoczęty w 2005 r. proces beatyfikacyjny wieńczy dzisiejszy dekret o heroiczności cnót Czcigodnej Sługi Bożej. Prośmy o cud, który pozwoliłby na rychłą jej beatyfikację.

o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD