Siedem pierścieni piękna (książka WKB)

Imię Teresa pochodzi prawdopodobnie od bizantyńskiego imienia męskiego Tarásios, co znaczy „słoneczny, dający plony”. Naszą radością jest rzeczywiste owocowanie myśli św. Teresy od Jezusa – najpierw w jej sercu, następnie ofiarowane Kościołowi powszechnemu.
Swe bogactwo ducha przekazuje ona w Twierdzy wewnętrznej, napisanej w 1577 roku na prośbę ówczesnego prowincjała, o. Hieronima Graciána, któremu dwa lata wcześniej składa osobisty ślub posłuszeństwa (zob. SD 30).

Również jej spowiednik Alonso Velázquez (późniejszy arcybiskup Santiago de Compostela) nakłania ją, by napisała nową księgę i podała w niej doktrynę w sensie ogólnym. W liście z dnia 12 grudnia 1577 roku do o. Gaspara de Salazar (zob. list 219) znajdujemy wiadomość o nowym klejnocie, który wielokrotnie przewyższa pierwszy. Castillo interior ma być syntezą całej twórczości, której preludium była Księga życia. Dzieło wydano w 1578 roku. Jest to królewska droga do nieba, wielki skarb leży na niej ukryty (D 21, 1).

Na podstawie tego arcydzieła opracowano poniższy tekst, uzupełniając kluczowe tematy o najbardziej interesujące cytaty z innych dzieł Teresy, szukając syntezy myśli. W całościowej wizji pojawia się siedem kręgów, sfer, pierścieni, które charakteryzują się również narastającym zachwytem wobec przejawiającego się piękna, gdyż wielki skarb objawia na każdym stopniu nowy wymiar duchowego jaśnienia.

Ponieważ sam kontakt z dziełami stycznymi rozpala ducha, narasta płomienność słów, które trafiając na spragniony grunt serc, wzniecają ogniska i pożary, żarzące się w głębinach dusz.
Razem ze św. Teresą odbywamy boską drogę do centrum stworzenia, do tajemnicy rozmiłowanego w człowieku Stwórcy.

Każda sfera komnat posiada swe wyposażenie, swe piękno, dary i specjalne łaski zastrzeżone tylko dla zdobywców i domowników. Szczególnie pierwsze i drugie mieszkania trzeba zdobyć dużym nakładem sił własnych, a także utrzymać się na pozycji. Bóg nie tylko daje wskazówki, jak kolejne pałace zdobyć, ale otwiera do nich drzwi poprzez nowe pragnienia i tęsknotę ducha. Głębia Boga przyzywa głębię człowieka (zob. Ps 42, 8).

Istotą pierwszych mieszkań jest odkrycie własnej tajemnicy (własnych przepaści), prawdy o tym, że człowiek jest obrazem Boga. Tam, w głębi, jesteśmy wezwani do zjednoczenia ze Stwórcą. Proces duchowy rozpoczyna się wraz z wejściem w swe wnętrze. Drugie mieszkania wyrażają poznanie Chrystusa i naśladowanie Go, pogłębiającą się chęć upodobnienia, bycia takim jak On, gdyż miłość czyni podobnym. W trzecich mieszkaniach miłość dojrzewa, staje się gotowa do prawdziwej odpowiedzi i opuszczenia wszystkiego, by przyjąć Boży scenariusz. W czwartych mieszkaniach odnajdujemy miejsce odpocznienia (Tabor), gdzie odpoczywa się w przyjaźni z Bogiem. W piątych mieszkaniach rodzi się wielka miłość, gotowa na śmierć, miłość bezwarunkowego poddania się Bogu (hiszp. rendición), nawet mimo opuszczenia przez Niego (symbol Ogrójca). Wyraża to całkowite posłuszeństwo Bogu. To miejsce oczyszczenia i wyzwolenia z ograniczeń (zamknięcia) we własnym wymiarze, śmierć egoizmu. W mieszkaniach szóstych dokonują się oświadczyny Boga, narzeczeństwo ducha i ze śmierci odradza się dusza w nowym życiu (zmartwychwstanie, feniks). Wreszcie w mieszkaniach siódmych wszystko przekształca się w zaślubiny, w utrwalone świętowanie bosko-ludzkiej jedności, śpiew pełen radości (muzykę nieba).

Można zatem zafundować sobie duchowy spacer po królewskich pałacach, doznać zachwytu nad bogactwem boskich ogrodów, zaczerpnąć świeżości tajemnic i rozsmakować się w Duchu Świętym. Zapraszam na królewski spacer po pałacach duszy.