Ilość wspólnot wzrastała w całej Europie, coraz częściej pojawiały również grupy kobiet, które chciały żyć według Reguły karmelitańskiej. W 1452 r. Stolica Apostolska na prośbę bł. Jana Soretha oficjalnie zatwierdziła drugą – żeńską gałąź zakonu.

Niestety w tym czasie – pod koniec XIV i na początku XV w. w wyniku długotrwałych wojen, epidemii, schizmy zachodniej (dwóch papieży), zmian zachodzących w społeczeństwie, ale też braku formacji i osobistych grzechów doszło do wielkiego rozluźnienia wśród zakonników. Konieczne były reformy. 

W takim momencie historii, na dwa lata przed wystąpieniem Lutra, w hiszpańskim mieście Avila przychodzi na świat Teresa de Ahumada. W wieku 20 lat wstępuje do klasztoru karmelitanek w rodzinnym mieście. Klasztor jest przeludniony i bardzo ubogi, zakonnice często są wysyłane do rodzin i dobroczyńców, żeby pozyskać środki do życia. Teresa jest rozdarta między licznymi spotkaniami, a wezwaniem do życia w głębokiej przyjaźni z Jezusem, które słyszy w swoim sercu. Wstrząśnięta wydarzeniami związanymi z reformacją, doświadczając kolejnych mistycznych łask, postanawia całe swoje życie poświęcić modlitwie o zbawienie dusz, o świętość i wierność kapłanów i teologów. Na grzech, który tak obficie rozlał się w Kościele, Teresa odpowiada wejściem na drogę świętości. W tym celu zakłada w 1562 r. klasztor w Avila. Mała siostrzana wspólnota, żyjąca w ubóstwie i ścisłej klauzurze, całkowicie ukierunkowana na modlitwę w służbie Kościoła. Taki był początek istnienia karmelitanek bosych. Jeszcze za życia Teresy powstaje następnych szesnaście klasztorów, a reforma terezjańska poszerza się również na gałąź męską.